Manuel Antonio (12 de xullo de 1900 - 28 de xaneiro de 1930)

Manuel Antonio, neno, con súa nai

 Fomos ficando sós

o Mar o barco e mais nós.

Roubaron-nos o Sol
O paquebote esmaltado
que cosía con liñas de fume
áxiles cadros sin marco

Roubaron-nos o vento
Aquel veleiro que se evadeu
pol-a corda floxa d' o horizonte

Este oucéano desatracóu d'as costas
e os ventos d' a Roseta
ourentaron-se ao esquenzo
As nosas soedades
veñen de lonxe
como as horas d' o reloxe
Pero tamén sabemos a maniobra
d' os navíos que fondean
a sotavento d' unha singladura
N-o cuadrante estantío d'as estrelas
ficou parada esta hora:
O cadavre d'o Mar
fixo d'o barco un cadaleito

Fume de pipaSaudade
NoiteSilenzoFrío
E ficamos nós sós
Sin o Mar e sin o barco

Hoxe cúmprense 95 anos

Se hai un día sinalado na literatura galega do século XX este é o 27 de marzo de 1928, cando saíron do prelo por vez primeira os dezanove poemas escritos por Manuel Antonio a bordo do pailebote Constantino Candeira.