Relato

E a continuación, o outro relato premiado no concurso convocado polo EDNL do noso Centro con motivo do Día das Letras Galegas, esta vez na modalidade de primeiro ciclo de ESO.
A autora é Susana Adkinson Costoya, de 1ºESO-A.


SE AOS NENOS NOS DEIXARAN SER CREATIVOS..........................

Un día, unha mestra puxo como deberes ós seus alumnos unha redacción de como farían eles para cambiar o mundo, e esta é a miña redacción:

Se aos nenos nos deixasen ser creativos­:

Non habería crise,  porque os cartos tan só son papeis de cores, con fabricar máis nunha fábrica de facer cartos, xa estaría.  E en todo caso usaríamos os trocos, como se facía antes, e funcionaba moi ben.

Non habería guerras,porque só é cuestión de  poñerse de acordo uns cos outros e facer a paz. Respetar ós demais como nos gustaría que nos respetasen a nós, aínda que pensen distinto, recen distinto ou non recen. Todos queremos o mesmo: ser felices e vivir en paz. 

Non habería pobreza,  porque só é  cuestión de repartir a riqueza do mundo mellor: Convenceríamos aos ricos para que axudaran aos pobres. E aquilo que xa non usamos, podemos entregalo a outros que lles faga falta. A comida que sobra nos restaurantes, poderíase entregar a aqueles que tivesen fame. Aquelas persoas que dormen na rúa, poderían habitar algunhas casas sen dono abandonadas, a cambio de que as coidasen ben.

Non habería desigualdade, porque os nenos sabemos que  unha nena e un neno son iguais, que un home e unha muller tamén o son, e que un negro, un branco ou un chino só se diferencian na cor da súa pel.

Non habería tantas desgracias na natureza, porque os nenos sabemos que hai que cuidar o planeta, que non se poden talar as árbores que son o pulmón da terra, que hai que reciclar, que hai que respetar os seres vivos, os rios, os mares, os animais. É fácil!

Non faría falta petróleo, porque aprenderíamos a usar a enerxía da natureza, facendo que fose suficiente para o que necesitamos.

Non habería enfrentamentos ridículos, porque sabemos que hai que respetarse, que hai que ser educados, e bos uns cos outros.

Se nos deixasen aos nenos todos verían que a maxia existe cando se cre nela, algo que a maioría dos maiores esqueceron, e eu non sei por que.

Así me ensinaron a min, así son eu, así de fácil vexo o mundo, o único que non entendo é  por que os maiores que o poden cambiar non o fan. Pero sei que cando eu medre, seguirei sendo así, e que farei todo o posible por cambiar o mundo, polo menos, o meu mundo.

Agora só son unha nena de case 10 anos moi ilusionada e feliz.

 

          

Espero que vos gustase o meu conto.