A raposa Carolina

A Laura María Fernández Pardo, de 2º de ESO, correspondeulle o segundo  premio na categoría dos máis novos no concurso das Letras Galegas convocado polo Equipo de Dinamización e Normalización Lingüística. O seu relato, A raposa Carolina, podédelo ler a seguir:




No ano 2345 comezou a era da extinción por mor dos seres humanos; os animais loitaban por sobrevivir, reproducirse, comer…

Por iso vouvos contar a historia dunha raposiña amiga miña; Carolina era una raposa que pasaba os días morta de aburrimento na sua cova.

-Hoxe vou saír cazar e se cadra como algo máis ca coellos silvestres. Se cadra como una ovelliña, que hai ben anos que non como, ou se cadra atopo un amigo, outro dos meus.

-Agora non é coma antes-dixéralle o seu avó antes de morrer- a nosa é a última familia de raposos da zona. Cómpre que vos afastedes dos humanos, buscando a forza do grupo. Antes fomos os reis: eramos temidos e respetados. Os humanos tíñannos medo e ata nos inventaban lendas.

Daquela Carolina aínda era una cría, agora estaba soa e aburríase moitísimo. Saíu da cova e percorreu algúns quilómetros. Preguntou por aquí e por alá pero ninguen vira nunca un animal coma ela.

Pero, outro día, atoupouse cunha lagarta falangeira que se parou un cacho longo a falar con Carolina.

Díxolle que, había xa moitos anos, vira un raposo coma ela e que aínda tiña que estar vivo a non ser que o mataran os humanos.

Carolina preguntoulle que onde fora iso e si lle podía indicar o camiño.

A lagarta indicoulle por onde se ía e, se se perdía, por que nome tería que preguntar. Advertiulle que non vaixara para nada ao val porque alí é onde está a aldea donde vivien os humanos.

Carolina deulle as grazas e foi correndo ata a sua cova para preparar unha mochila para o camiño. Estaba moi cansa e cando remartou de preparar a mochila deutouse un anaco e rematou por adormecer.

Ó día seguinte colocou a mochila no lombo e ollou para as terras que lle quedaban atrás, que eran as da súa infancia.

Parou un anaco para conter as bagoas e continuou o seu camiño. Andou moitos e moitos quilómetros. E, así, pasou días e días atravesando montañas, montes…

Un día sentíu un cheiro a animal: Dún salto subiu a un alto e, ao lonxe, puido ver un lugar con casiñas de pedra. Uliscou de novo e dixo:

-Chéirame a ovella, a años andan alá ao fondo

Agardou a que fora de noite e baixou. Pillou un año e marchou con el pero non con mala intención senón para poder calmar a sua fame.

Cando volveu para coller outro año xa non estaban; seguiulles o rastro e chegou ó lugar onde estaban as casas dos homes.

Cando xa marchaba viu diante un humano, Carolina regañou os dentes ameazadora pero el levaba una escopeta e apuntoulle.

Intentou correr pero quedara inmóbil.

Carolina puido escapar coa pata ferida pero non moi lonxe, estaba atontada e a pata doíalle moito. Laiou un pouquiño para non pensar na dor.

Unha nena humana chamada Loreto oíu a queixa e mirou no medio dos fentos, alí atopou un animal ferido.

Ao velo Loreto preguntoulle:- E ti que es?

Ao que Carolina contestou: -Eu son Carolina e marchei da miña fraga buscando outros animais coma min para non me extinguir.

Loreto tamén se presentou: -Eu son Loreto, a única nena da vila. Se queres, pódoche traer comida mentras non te recuperas .

Carolina aceptou e Loreto estívolle a levar comida mentres Carolina se recuperaba.

Cando Carolina se recuperou, colleu a mochila e escapou de entre os fentos.

Enseguida uliscóu A Comiña de Brubos que era o nome do lugar que lle indicara a troita, quedou un anaco quieta pero enseguida voltou a correr.

Viu una cova e meteuse nela ,ouveou e contestáronlle; logo viu un ser semellante a ela. ¡Atopara outro dos seus, outro raposo!